Steinar Harila vart
vekt til innsats for nokre år sidan då han fekk vita at ein russisk
barneheim måtte stenga pga pengemangel. I full fart skaffa han dei
manglande pengane. Sidan oppretta han stiftinga Hjelp til Russland
(HtR) og har utrøytande arbeidt for å ta seg av dei i landet som
står lågast på samfunnsstigen: barneheimsbarn, fangar, narkomane og
ubemidla. Han har konsentrert seg om områda rundt Vyborg og St.
Petersburg.
I vår var vi nokre her
frå prestegjeldet som følgde ei av hjelpesendingane hans. I alt var
vi nesten 80 deltakarar fordelt på to bussar, ein for passasjerar og
ein halvt om halvt for passasjerar og hjelpesending. Mesteparten var
innsamla kle, men og leiker, ein rullestol og utstyr frå ein
tannlege som hadde modernisert.
I Russland kom det inn fleire hundre plastnett med matvarer til
utdeling blant ubemidla, sjokolade til barnehaimane, nytestament og
mengder av undertøy og strømper til utdeling i fengsla. I landet er
det nok av alt, for den som har pengar. Dei hadde Steinar skaffa til
vege med hjelp av bøn til Gud og frimodets nådegåve i høve til små
og store bidragsytarar. Like viktig var personlege kontaktar som
opna dører som var stengt for andre.
I tillegg til gudstenester og møte var vi m.a. innom fleire
barneheimar og fengsel. Som deltakarar hjelpte vi til å bera på
plass plastnett med matvarer og kle. Største innsatsen gjorde vi i
koret som stilte opp der vi kom. Når vi stemte i for fullt “Å glede
stor” og “Da jeg mitt liv til Jesus gav” osv. ga det gjenlyd mellom
veggene. (Tilhøyrarane fekk ark med russisk omsetjing). Steinar
sjølv heldt korte og lett forståelege andaktar om Guds nåde og
kjærleik. Med hjelp av den dyktige tolken, Svetlana, nådde orda
tilhøyrarane. Ho sa sjølv noko som ga oss velmeinande nordmenn noko
å tenkja på: “Det er aldri kjekt å vera den som tek imot utan å ha
noko å gje attende”.
Bileta her viser eit lite utval av alt vi var med på.
Frå barnesanatoriet i Vyborg. Vi ser overlege Tatiane,
Steinar Harila, tolken Svetlana og ein utsending frå den lokale
TV-stasjonen. - Steinar set ikkje sitt lys under ei skjeppe.
Nokre av dei 60 pasientane ved barnesanatoriet. Dei
var ikkje smitteberande, vart det sagt, men nokre går av ein eller annan
grunn med munnbind.
Eit par fangar frå barnefengselet i Kolpino. Dei limer
biletdeler på treklossar som kan setjast saman til seks ulike bilete.
Her var 104 gutar i alderen 14 - 18 år. Fem var mordarar, sju var dømt
for valdtekt, 80 % hadde ingen foreldre som venta dei etter endt soning,
mange kunne ikkje lesa eller skriva. Då Steinar kom med sitt vanlege
spørsmål om her var nokon som ville følgja Jesus, var det mange som
rette opp handa.
Nokre av dei fleire hundre fangane i mannsfengselet i
Vyborg. Mange av dei var unge, hadde AIDS og tuberkulose. Ingenting vart
gjort for å hindra at dei friske ikkje skulle bli smitta. I tillegg til
dusjanlegg og oppussing av ein sjukesal hadde HtR kjøpt inn ny bakaromn.
Vi fekk smaksprøver av brødbaksten, det beste brødet vi fekk i landet.
Nils Tore Mortensen frå Flekkefjord og Magnhild
Alfarnes frå Utåker ber på plass plastnett med matvarer - eller er det
undertøy og strømper?
Ei ung mor og dotter hennar har nett fått sitt
plastnett med matvarer.
Vi er i den lutherske kyrkja i Vyborg, ein viktig base i arbeidet til
HtR.
