|
Husnes-speidarane har trena og førebudd seg på landsleir i lengre
tid. Dei 6 speidarane frå Husnes-gruppa veit no godt kva landsleir
er, men det er ikkje sikkert at du som ikkje er speidar veit så
mykje om dette. No skal me lose deg gjennom dette fargerike og
underlege som heiter landsleir sett med speidarauger:
For å gå bli med så må du vera speidar og ha teke 3. graden. Det er
tre grader som ein som speidar kan ta. Det er ulike krav til
naturkjennskap, kjennskap til speidarrørsla, kristendomskunnskap og
ulike praktiske øvingar som skal gjennomførast for å kunne motta
denne første graden.
Å dra på landsleir innebærer at ein må tidleg opp, pakke mykje pikk
pakk for kunna klara seg i naturen i ei veke, og dra saman med
speidargruppa for å nå fram. Ein heil tilhengar vart fyllt opp med
telt, soveposar, kokekar, myggolje, sokkeskift og så bortetter. I
Skånevik venta bussen som førde oss til Røros. Den var allereide
halvfull av forventningsfulle Vats-speidarar.
Etter å ha ete mykje iskrem, kome oss gjennom mange tunnelar, sett
Vøringsfossen og ein elg ved Elverum, og sove litt på Gjøvik, så kom
me fram til Røros. Der møtte det oss eit herleg kaos av 6000
speidarar som er ivrig opptekne med å førebu seg på ei veke i
friluft.
Me fekk tildelt leirstad, heldige denne gongen, kort veg til
vasspost og toalett. Så var det leirbygging. Ein sentral plass får
leirbålet. Der føregår matlaging, varming av kalde kroppar, alvors-
og koseprat. Bord og benker skal lagast, ein flott portal må til,
oppvaskbenk og kjøkenbenk må på plass. Fettfelle skal gravast. Ei
fettfelle er ein utslagsvask med eit nett av sisaltau, med gras
over.
Vatnet renn gjennom, medan fett og matrester blir samla opp og blir
brent ein gong dagleg. Byggemateriale er lange slanke trestammer,
“raier” på speiderspråket, og sisaltau. Av dette blir det dei
flottaste og mest spetakulære byggverk. Øks, kniv og gode surringar;
“pionering”, er det som skal til. Bruk av spiker er reine
falitterklæringa, og blir kun nytta av dei ukyndige.
Så er leirlivet igang. Alle må ta sin tørn med matlaging og oppvask.
Vedbering og fyring. Søndagen startar fellesprogrammet med
speidargudsteneste, og felles leirbål på kvelden. Leirbål er i denne
samanheng ei samling med underholdning, speidarrop og andakt. Ein
patrulje på landsleir vil alltid dra på “hike”. Det er ein
overnattingstur utan telt og utan vaksne leiarar. Patruljen skal i
felleskap finne vegen ved hjelp av kart og kompass, syte for at
ingen går seg bort, svelt ihel, frys i hel, eller druknar. Undervegs
er det oppgåver som skal løysast, venskapsband som skal knyttast, og
kansje ein får ein prat med nokre frå ei utanlandsk patrulje. Det er
alltid jubel når patruljen trøtte, men stolte returnerer til leiren,
og får kvila ut rundt bålet.
Så er det aktivitetsdag. Leirområdet er fullt av ulike stasjonar,
det speidararne kan læra seg nye knutar, primitiv matlaging, klatra
i klatrevegg, tenna bål utan fyrstikker, lytta til opplesing av
eventyr, folkedans frå Ukraina for å nemne noko. Her er eit mangfald
og ein kreativitet som ein skal leite lenge etter.
Neste dag er det Speidarmartnan. Det er som eit kjempetivoli. Kvar
speidargruppe lager til ein attraksjon som kan trekke kunder. Husnes
laga til ein katapult, og ei kjerre der dei drog folk rundt i
området. Prisen var 1 Røros. Det var til tider lang kø... Det var om
å gjere å samle inn mange Rørospenger; den spesielle
Speidarlandsleirvalutaen som ein kunne få veksle til seg i
vekslebuene på området. Inntektene gjekk dette året til
speidararbeidet i Ukraina.
Inngangen til Husnesleiren hadde ein flott portal. Eit byggverk som
var kombinert flaggstang, klatrestativ, huske, klatretau og
utsiktspost. Den tiltrakk seg speidarar frå andre grupper og var ein
særs populær stad for å verte kjend med andre. Så var det heller
ingen andre grupper som hadde heimelaga propell som svinga rundt i
vinden.
Alt har ein ende, også ein landsleir. I bussen heimover blir det
mimra litt over kva denne veka gav. Myggstikk som klør, nye vener,
leirbål med buktalar og dukke som lærte oss meir om Gud, det stolte
augneblikk der ein visste at ein hadde klart hiken, fotballkamp mot
ledarane eller kansje nattbadet. Ein gløymer aldri ein landsleir.Det
vert eit minne for livet og speiderlova vert levande på ein ny måte
når ein har gjennomført ei veke saman med patruljen ute i det fri.
FOTO-galleri >>>
|
