Kvar gong det er nattverd i kyrkja, lyder hosianna-songen. Med den ønskte
glade menneske Jesus velkomen til Jerusalem den første palmesøndag. Den
gongen kom han ridande på eit esel. I dag, i nattverden, kjem han i brød og
vin. Såleis blir hendingane i påskeveka for lenge sidan gjort levande og
nærverande. Framleis blir vår himmelske Herre ønskt velkomen med hosianna.
Sidan ventar til livet utanfor kyrkjeveggene. Der skal livet vera ein
gjenklang av hosianna-songen frå kyrkja.
To søstre, Marta og Maria, syner oss i teksten korleis dette kan gjerast.
Først Marta som steller i stand gjestebod for Jesus og følgjet hans. Vi kan
ikkje møta Herren vår slik ho gjorde. Vi møter han i dei menneska som har
bruk for oss: Dei som treng eit ord til trøyst og oppmuntring. Dei som har
bruk for ei hjelpande hand. Osv.
Så Maria som har kjøpt ei krukke med velluktande og frykteleg dyr salve. Alt
i hop renner ho ut over Jesu føter. Det er lett å halda med gledesdreparen
Judas: Kunne ikkje desse salvepengane ha vore brukt til noko ”nyttigare”?
Men Jesus tek Maria i forsvar. I og utanfor kyrkja ville vi få eit fattig
liv utan ”unyttige” ting som song, musikk og bildande kunst, ja til og med
parfyme.
Herre Jesus Kristus, la meg i denne alvorstunge påskeveka også få kjenna
gleda og oppgåvene i hosianna-songen frå palmesøndag. Amen.
