Ikkje pga. bodberaren
Andpusten og forkava
hadde den samaritanske kvinna kome springande inn i heimbyen sin. Ho
hadde møtt slik ein merkeleg mann ho måtte fortelja medborgane
om. Kanskje var han Messias, den store hjelparen som ein gong skulle
koma frå Gud?
Dette måtte folket i
byen vita meir om. Dei kom strøymande ut til vasskjelda der denne
merkelege mannen var å finna. Mannen var sjølvsagt Jesus. Møtet med han
ga meirsmak og enda med at dei bad han om å bli hos dei ei stund, så dei
fekk høyra meir av det han hadde på hjarta. Etter eit par dagar vandra
Jesus og læresveinane vidare og vart borte blant kornåkrar og
vinmarker. Då sa byborgarane til henne, som hadde vore bodberar, at ho
hadde rett. Denne mannen måtte verkeleg vera han dei venta på. Men dei
la til at det meinte dei ikkje pga. henne, for no hadde dei høyrt han
sjølv.
Johannes kunne gjerne
ha gitt seg tid til eit referat om kva Jesus tala om desse dagane i
Samaria. Men vi anar at det same skjedde med tilhøyrarane som med
bodberaren. Medan Jesus tala, opplevde dei det han kalla for ”levande
vatn”. Så dei såg livet sitt korleis det var, korleis det burde ha vore
– og korleis det kunne bli ved å lytta til hans ord. Dei fire evangelia
er fulle av det.
Herre Jesus Krisus, stig du ut av orda eg
høyrer og les om deg.
Så eg og opplever deg og dine nyskapande krefter i mitt vesle liv.
Amen.
Halvor Medhus
|
