Jesus på veg mot
Jerusalem
Jesus visste kva han måtte gå gjennom. Han var kome for å sone vår skuld,
så me skulle gå fri. Det står at han måtte dra til Jerusalem, der han skulle
lida og døy. Guds grenselause kjærleik til oss menneske var grunnen. Jesaja
53,6.: "Vi fór alle vilt som sauer, vi vende oss
kvar til sin veg. Men Herren lét råka han det vi alle var skuld i."
Frelsa for oss måtte vera så enkel at ingen kunne ta feil. Joh. 6,37: "Alle
dei som Faderen gjev meg, kjem til meg; og den som kjem til meg, skal eg så
visst ikkje visa bort." Dei som let seg frelsa, får også trua.
Kor vanskeleg det var for læresveinane å forstå dette som Jesus snakka om
at han måtte døy. Dei hadde vandra i lag med han så lenge og sett at han
lækte sjukdom. Hen vekte opp døde, han skulle no lata livet. Dette var
uforståeleg for dei. Og Peter tok Jesus til sides og ville irettesetja han. "Vik
bak meg, Satan", var svaret frå Jesus. Peters tanke var nok
velmeint, men Jesus måtte døy for at me skulle få fred. "For
eg veit kva tankar eg har med dykk, seier Herren, fredstankar og ikkje
ulukketankar. Eg vil gje dykk framtid og von", står det i
profeten Jeremia 29,11. Guds tankar for oss er alltid til det gode. Joh. 10,27: "Mine
sauer høyrer mi røyst, eg kjenner dei, og dei fylgjer meg."
Høyr mi røyst, seier Jesus.
Songaren seier det slik:
Som når et barn kommer hjem om kvelden og
møter en vennlig favn
slik var det for meg å komme til Gud Jeg kjente at der hørte jeg hjemme
Det var en plass i Gud store rom en plass som ventet har på meg
Og jeg kjente: Her er jeg hjemme! Jeg vil
være et barn i Guds hjem.
God Helg!
Olav Teigen
Tilbake til arkivet
|
